ਇਮਰੋਜ਼!
ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨਾ
ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹੁਸੀਨ ਪਲ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ
ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮਲੀ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ
ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੀ ਕੈਨਵਸ ਤੇ
ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਦੇ ਰੰਗ ਭਰੇ
ਉਹ ਆਸ਼ਿਆਨਾ
ਆਰਥਿਕਤਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਵਲੇਟੀ
ਮੰਡੀਕਰਨ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ
ਮਲਬੇ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.......
ਇਹ ਮਹਿਜ ਇੱਕ ਘਰ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ
ਕੁੱਝ ਭਰਮ ਟੁੱਟੇ ਨੇ
ਕਿ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ
ਸ਼ੈਕਸਪੀਅਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ
ਏਥੇ ਤਾਂ ਗੋਰਕੀ ਨੇ ਵੀ ਮਾਂ ਸਣੇ
ਰੁਲ-ਖੁਲ਼ ਜਾਣਾ ਸੀ..........
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ
ਏਥੇ ਕੰਮ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਲਾਲ ਦੇ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ
ਕਰੋੜਪਤੀ ਬਣ ਜਾਣ ਦੇ ਸੋਹਿਲੇ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਅਖੌਤੀ ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਕਮੀਨਪੁਣਿਆਂ ਤੇ
ਚਾਦਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਸਾਈਂ ਬਾਬਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਤੇ
ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪਾਣ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ
ਭੇਡਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ........
ਏਥੇ ਕੰਮ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੁੱਬ ਤੇ
ਲੱਤ ਮਾਰ ਕੇ ਅਹਿਸਾਨ ਜਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਲਾਂ ਹੇਠੋਂ ਕੱਢ ਕੇ
ਨੀਲੀ ਛੱਤ ਦੀਆਂ ਟਾਕੀਆਂ
ਅਲਾਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਖੋਭ ਕੇ
ਹਰ ਹਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ
ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ
ਤਾਂਡਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ...................
ਕੇ 25 ਹੋਜ਼ ਖ਼ਾਸ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਟੇਸ਼ਨ ਸੀ
ਜਿੱਥੇ ਗੱਡੀਆਂ ਰੁਕ ਕੇ
ਸਵਾਰੀਆਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ
ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ.....
ਮੈਂ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹਾਂ
ਕਿ ਅਸ਼ਟਾਮ ਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆਂ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬੇ ਹੋਣਗੇ
ਅਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ
ਲੱਤਾਂ ਲੜਖੜਾਈਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ
ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਥਰਥਰਾਏ ਹੋਣਗੇ
ਅਕਸਰ
ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਇੰਝ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.......
ਮਲਬੇ ਦੇ ਢੇਰ ਥੱਲੇ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਦੱਬੀ ਗਈ ਹੈ
ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੀਂ
ਗੁਆਚ ਜਾਏਂਗਾ
ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੀ.......
ਮੈਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਹੈ ਤਾਂ
ਕੂੜੇ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਕਾਗਜ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਵਾਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੀਂ
ਗੂੰਗੀ ਮੰਗਤੀ ਦੀਆਂ ਢਿਲਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਛਾਤੀਆਂ
ਤੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੀਂ
ਦੇਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਉਂਦੇ
ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਦੀ ਕੰਗਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੀਂ
ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਨਾਜ ਪੱਖੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੰਨਦਾਤਾ ਵਲੋਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਬੇ-ਦਾਵੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੀਂ.........
ਪਰ ਭੁੱਲਕੇ ਵੀ
ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ
ਸੱਤਾਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਬੇਸਹਾਰਾ ਮਾਂ ਦੀ ਜੂਨ ਹੰਢਾਉਂਦੀਆਂ
ਸਰਕਾਰੂ ਫਾਈਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੀਂ.....
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ
ਤੇ ਤੂੰ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਣਾ.....
ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਏਂਗਾ
ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਹੋਇਆ ਏਂ
ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ
ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ
ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਲਾ
ਕੋਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਏ
..................ਤੇਰੀ ਐਮੀਂ
ਆਰਥਿਕਤਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਵਲੇਟੀ
ਮੰਡੀਕਰਨ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ
ਮਲਬੇ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.......
ਇਹ ਮਹਿਜ ਇੱਕ ਘਰ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ
ਕੁੱਝ ਭਰਮ ਟੁੱਟੇ ਨੇ
ਕਿ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ
ਸ਼ੈਕਸਪੀਅਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ
ਏਥੇ ਤਾਂ ਗੋਰਕੀ ਨੇ ਵੀ ਮਾਂ ਸਣੇ
ਰੁਲ-ਖੁਲ਼ ਜਾਣਾ ਸੀ..........
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ
ਏਥੇ ਕੰਮ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਲਾਲ ਦੇ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ
ਕਰੋੜਪਤੀ ਬਣ ਜਾਣ ਦੇ ਸੋਹਿਲੇ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਅਖੌਤੀ ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਕਮੀਨਪੁਣਿਆਂ ਤੇ
ਚਾਦਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਸਾਈਂ ਬਾਬਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਤੇ
ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪਾਣ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ
ਭੇਡਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ........
ਏਥੇ ਕੰਮ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੁੱਬ ਤੇ
ਲੱਤ ਮਾਰ ਕੇ ਅਹਿਸਾਨ ਜਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਲਾਂ ਹੇਠੋਂ ਕੱਢ ਕੇ
ਨੀਲੀ ਛੱਤ ਦੀਆਂ ਟਾਕੀਆਂ
ਅਲਾਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਖੋਭ ਕੇ
ਹਰ ਹਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ
ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ
ਤਾਂਡਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ...................
ਕੇ 25 ਹੋਜ਼ ਖ਼ਾਸ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਟੇਸ਼ਨ ਸੀ
ਜਿੱਥੇ ਗੱਡੀਆਂ ਰੁਕ ਕੇ
ਸਵਾਰੀਆਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ
ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ.....
ਮੈਂ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹਾਂ
ਕਿ ਅਸ਼ਟਾਮ ਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆਂ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬੇ ਹੋਣਗੇ
ਅਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ
ਲੱਤਾਂ ਲੜਖੜਾਈਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ
ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਥਰਥਰਾਏ ਹੋਣਗੇ
ਅਕਸਰ
ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਇੰਝ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.......
ਮਲਬੇ ਦੇ ਢੇਰ ਥੱਲੇ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਦੱਬੀ ਗਈ ਹੈ
ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੀਂ
ਗੁਆਚ ਜਾਏਂਗਾ
ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੀ.......
ਮੈਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਹੈ ਤਾਂ
ਕੂੜੇ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਕਾਗਜ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਵਾਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੀਂ
ਗੂੰਗੀ ਮੰਗਤੀ ਦੀਆਂ ਢਿਲਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਛਾਤੀਆਂ
ਤੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੀਂ
ਦੇਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਉਂਦੇ
ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਦੀ ਕੰਗਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੀਂ
ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਨਾਜ ਪੱਖੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੰਨਦਾਤਾ ਵਲੋਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਬੇ-ਦਾਵੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੀਂ.........
ਪਰ ਭੁੱਲਕੇ ਵੀ
ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ
ਸੱਤਾਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਬੇਸਹਾਰਾ ਮਾਂ ਦੀ ਜੂਨ ਹੰਢਾਉਂਦੀਆਂ
ਸਰਕਾਰੂ ਫਾਈਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੀਂ.....
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ
ਤੇ ਤੂੰ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਣਾ.....
ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਏਂਗਾ
ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਹੋਇਆ ਏਂ
ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ
ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ
ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਲਾ
ਕੋਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਏ
..................ਤੇਰੀ ਐਮੀਂ
No comments:
Post a Comment