Tuesday, 28 June 2016

ਜੇਕਰ ਮੰਤਵ ਪੈਸਾ ਹੁੰਦਾ..

ਜੇਕਰ ਮੰਤਵ ਪੈਸਾ ਹੁੰਦਾ
ਡਾਲਰ ਪੌਂਡ ਕਮਾ ਲਏ ਹੁੰਦੇ
ਚੱਪਲਾਂ ਨਾਲ ਜੁਰਾਬਾਂ ਪਾ ਕੇ
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਗਾਹ ਲਏ ਹੁੰਦੇ।
ਨਾਲ ਸਮੱਗਲਰਾਂ ਪਾ ਕੇ ਯਾਰੀ
ਗੰਢ ਲੈਣੇ ਸੀ ਥਾਣੇਦਾਰ
ਓਡੀ ਤੇ ਸੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਣਾ
ਇਹ ਵੀ ਦਾਤ ਤੇਰੀ ਦਾਤਾਰ।
ਆਥਣ ਵੇਲੇ ਜੀ-ਜੀ ਕਰਦੇ
ਲਾਉਂਦੇ ਨਾਲ ਗਲਾਸੀ ਮੇਰੇ
ਡੀ ਸੀ-ਡੂ ਸੀ ਬਾਅਦ 'ਚ ਪਹਿਲਾਂ
ਹੋਣੇ ਸੀ ਚਪੜਾਸੀ ਮੇਰੇ।
ਵੋਟਾਂ ਵੇਲੇ ਲੀਡਰਾਂ ਆ ਕੇ
ਸਾਡੇ ਪੈਰੀਂ ਪੱਗ ਧਰਨੀ ਸੀ
ਅਹਿਸਾਨ ਜਤਾ ਕੇ, ਚਾਹ ਪਿਆ ਕੇ
ਉੱਤੋਂ ਬੇਚਤੀ ਅੱਡ ਕਰਨੀ ਸੀ।
ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਤੇ ਬਾਤ ਹੋਣੀ ਸੀ
ਹੋਰ ਸੁਣਾ ਫਿਰ ਕਿੱਦਾਂ ਗੱਪੀਆ
ਤੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਪਚਾਉਂਦਾ
ਸਾਨੂੰ ਲੱਗੀਆਂ ਪਈਆਂ ਟੱਟੀਆਂ।
ਉੱਤੋਂ ਤੀਕਰ ਪਹੁੰਚ ਹੋਣੀ ਸੀ
ਥੱਲੇ ਤੀਕਰ ਹੁੰਦਾ ਦਾਬਾ
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਕੋਠੀ ਹੁੰਦੀ
ਵਿੱਚ ਮੁਕਤਸਰ ਹੁੰਦਾ ਢਾਬਾ।
ਕੈਪਟਨ ਦੇ ਨਾਲ ਵ੍ਹਿਸਕੀ ਪੀਂਦੇ
ਬਾਦਲ ਨਾਲ ਕੜਾਹ ਖਾਣਾ ਸੀ
ਮੋਦੀ ਵਾਂਗੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ
ਪੈਰ ਕਦੇ ਹੀ ਆ ਪਾਉਣਾ ਸੀ।
ਵਿਜੈ ਮਾਲੀਆ ਵਾਂਗੂੰ ਮਿੱਥ ਕੇ
ਜਾਣੀ ਸੀ ਕਿਤੇ ਮਾਰ ਉਡਾਰੀ
ਕੀਹਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਕੀਹਦੀ ਮਾਸੀ
ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਦੁਨੀਆਂਦਾਰੀ।
ਪਰ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਚਿਣਗ ਸੁਲਗਦੀ
ਮੁੜ-ਮੁੜ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦੀ ਪਈ ਏ
ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ, ਪਿਓ ਦੀ ਘੂਰੀ
"ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪੁੱਤ" ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਪਈ ਏ।
ਅਪਣਾ ਮੰਤਵ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਏ
ਅਪਣਾ ਮੰਤਵ ਲੋਕ ਜਗਾਉਣੇ
ਜਾਗਦਿਆਂ ਨੂੰ ਟੀਚੇ ਦੇ ਕੇ
ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਾਲ ਰਲ਼ਾਉਣੇ।
ਜਾਤ ਧਰਮ ਦਾ ਝੂਠਾ ਰੌਲ਼ਾ
ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਪਏ ਨੇ
ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਲੁੱਟ ਕੇ ਸਾਨੂੰ
ਹਾਏ ਲੁੱਟੇ ਗਏ, ਗਾਉਂਦੇ ਪਏ ਨੇ।
ਵੋਟਾਂ ਪਾ ਤਕਦੀਰ ਬਦਲ ਜੂ
ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਡਰਾਮਾ ਹੀ ਏ
ਕਿਸ਼ਨ, ਗੋਪੀਆਂ, ਭਗਵਤ, ਲੀਲਾ
ਸੁਧਾਮਾ ਪਰ ਸੁਧਾਮਾ ਹੀ ਏ।
ਇੱਜ਼ਤਾਂ ਲੁੱਟਦੇ, ਕਤਲ ਕਰੇਂਦੇ
ਸ਼ਰ੍ਹ-ਏ-ਆਮ ਲਲਕਾਰਦੇ ਪਏ ਨੇ
ਬੇ-ਅਣਖੇ ਤੇ ਬੇ-ਕਰਤੂਤੇ
ਸਾਡੀ ਅਣਖ ਵੰਗਾਰਦੇ ਪਏ ਨੇ।
ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰੇ
ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੋਈ ਰਜਵਾੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ
ਲੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਧਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ
ਸਾਰੇ ਹੀ ਸੀ ਮਾੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ।
ਆਖ਼ਿਰ ਚਿੜੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਬਾਜ਼
ਤੁੜਵਾਇਆ ਤੇ ਤੁੜਵਾਇਆ ਹੀ ਏ
ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਣਾ ਤੇ ਨਾ ਸਿੱਖੋ ਪਰ
ਉਸ ਨੇ ਸਬਕ ਸਿਖਾਇਆ ਹੀ ਏ।
ਊਧਮ, ਭਗਤ, ਸਰਾਭੇ ਤੁਰ ਗਏ
ਤੁਰ ਗਏ ਗਦਰੀ ਬਾਬੇ ਤੁਰ ਗਏ
ਕੁਰਸੀਨਾਮੇ ਪੰਡ ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਦੀ
ਧਰਕੇ ਉਹ ਸਿਰ ਸਾਡੇ ਤੁਰ ਗਏ।
ਇਹ ਤਾਂ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਣੇ ਪੈਣੇ
ਗੀਤ ਗਦਰ ਦੇ ਗਾਉਣੇ ਪੈਣੇ
ਟੁੱਟੀ ਜੁੱਤੀ ਗੰਢ ਕੇ ਬੀਬਾ
ਲੰਮੇ ਪੈਂਡੇ ਗਾਹੁਣੇ ਪੈਣੇ।
ਪੈਸੇ ਬਾਝੋਂ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਰ
ਸਭ ਕੁੱਝ ਹੀ ਤੇ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਏ
ਜਜ਼ਬੇ ਅੱਗੇ ਸਭ ਕੁੱਝ ਢੇਰੀ
ਕੁੱਝ ਵੀ ਜਜ਼ਬੇ ਜੈਸਾ ਨਹੀਂ ਏ।
ਪੈਸੇ ਵਾਲੇ ਮੌਜਾਂ ਕਰਦੇ
ਗੋਆ ਕਦੇ ਮਾਰੀਸ਼ਸ ਘੁੰਮਣ
ਸਾਡੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਪੁੱਤ ਭਤੀਜੇ
ਪਾ ਕਿੱਕਰ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਚੁਮੰਣ?
ਕਿਉਂ ਮਿਹਨਤਾਂ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਅਸੀਂ
ਰਹਿ ਗਏ ਆਂ ਖਾਲੀ ਦੇ ਖਾਲੀ
ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਾਧਨ ਹੀਣੇ
ਬਣਕੇ ਸਾਡੇ ਦਰ ਸਵਾਲੀ?
ਸੋਚਣਾ ਪੈਣਾ ਸਮਝਣਾ ਪੈਣਾ
ਕਿਉਂ ਅਸੀਂ ਹੀ ਲੱਗੇ ਥੱਲੇ
ਕਿਉਂ ਲੁਟੇਰੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਕਾਬਜ਼
ਕਿਉਂ ਚੋਰਾਂ ਦੀ ਬੱਲੇ-ਬੱਲੇ?
‪#‎ਗੱਗਬਾਣੀ‬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਏ ਕਿ
ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿ ਓਏ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆ
ਸਭ ਕੁੱਝ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ
ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਭਰਨ ਵਾਲਿਆ।
ਉੱਕਰੀ ਗਈ ਤਸਵੀਰ ਮਰੇ ਨਾ
ਰਾਂਝੇ ਦੇ ਚਿੱਤ ਹੀਰ ਮਰੇ ਨਾ
ਮਰਦਾ ਏਂ ਤੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਮਰਜਾ
ਪਰ ਤੇਰੀ ਜ਼ਮੀਰ ਮਰੇ ਨਾ।

- ਸੁਰਜੀਤ ਗੱਗ

ਧੰਨ-ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਯੋਗਾ ਕਰਕੇ

ਅੱਧੇ ਮੁਲਖ ਨੂੰ ਕੌਡਾ ਕਰਕੇ
ਧੰਨ-ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਯੋਗਾ ਕਰਕੇ
ਮੁੜ ਆਏ ਹਾਂ ਭਰੇ ਭਰਾਏ
ਭੁੱਖੇ ਢਿੱਡ ਦਾ ਸੌਦਾ ਕਰਕੇ।

ਭੀਖ ਨਹੀਂ ਅਸੀਂ ਹੱਕ ਮੰਗੇ ਸੀ
ਕਿਹੜਾ ਵਿੱਤੋਂ ਵੱਖ ਮੰਗੇ ਸੀ
ਸੋਨ-ਤਲ਼ੇ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਵਾਲਿਓ
ਅਸੀਂ ਤੇ ਕੁੱਲੀ ਕੱਖ ਮੰਗੇ ਸੀ।
ਪਾੜ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਮੰਗੇ ਸੀ
ਬਣਦੇ ਜੋ ਅਧਿਕਾਰ ਮੰਗੇ ਸੀ
ਨਹੀਂ ਮੰਗੀਆਂ ਸੀ ਪਿੰਡੇ ਲਾਸ਼ਾਂ
ਨਾ ਡਾਂਗੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮੰਗੇ ਸੀ।
ਵਹੁਟੀ ਆਖੇ ਵੇਲਣਾ ਫੜ ਕੇ
ਪੀਪੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਨਹੀਂ ਆਟਾ
ਦੱਸਿਓ ਬਾਦਲ ਸਾਹਬ ਤੁਹਾਡੇ
ਵੀ ਘਰੇ ਕੀ ਇਹੋ ਸਿਆਪਾ?
ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸਾਨੰ ਪਿੰਡ ਅਸਾਡੇ
ਵਿੱਚ ਸਕੂਲੇ ਮਾਸਟਰ ਹੈ ਨਹੀਂ
ਡਿਸਪੈਂਸਰੀ ਵਿੱਚ ਡੰਗਰ ਬੱਧੇ
ਡਾਕਟਰਨੀ ਨਾ, ਡਾਕਟਰ ਹੈ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਬਾਪੂ ਸਾਡਾ
ਬਿਨਾ ਦਵਾਈਓਂ ਮਰਦਾ ਪਿਆ ਏ
ਉਹ ਪਏ ਆਖਣ ਜੋਗਾ ਕਰ ਲਓ
ਵਾਹਿਗੁਰੂ-ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕਰਦਾ ਪਿਆ ਏ।
ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਗੋਲ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ
ਬੇਬੇ ਡੰਗ ਟਪਾਉਂਦੀ ਪਈ ਏ
ਏਨਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰਨ ਜੋਕਰੇ
ਖੁਦ ਤੇ ਘ੍ਰਿਣਾ ਆਉਂਦੀ ਪਈ ਏ।
ਵੇਲ ਦੇ ਵਾਂਗੂੰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ
ਰੋਜ਼ ਬਾਲੜੀ ਧੀ ਕਹਿੰਦੀ ਏ
ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ ਸਕੂਲ ਦੀ ਵਰਦੀ
ਡੈਡੀ ਜੀ! ਹੁਣ ਕੁੱਟ ਪੈਂਦੀ ਏ।
ਵਹੁਟੀ ਹੋ ਗਈ ਬੜੀ ਸਿਆਣੀ
ਮੱਝ ਵਿਕ ਗਈ ਹੁਣ ਕੀ ਮਧਾਣੀ
ਕੁੱਝ ਪੱਲਿਓਂ ਪਾ ਵਰਦੀ ਲੈ ਆਇਓ
ਪੜ੍ਹ-ਲਿਖ ਜਾਵੇ ਧੀ ਧਿਆਣੀ।
ਵਿੱਚ ਕਾਲ਼ਜੇ ਖੌਅ ਪੈਂਦੀ ਏ
ਅਕਸਰ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਰੋ ਪੈਂਦੀ ਏ
ਘਰ-ਘਰ ਕੈਂਸਰ ਨੇ ਘਰ ਕੀਤਾ
ਅਪਣੀ ਪੀੜ ਲੁਕੋ ਲੈਂਦੀ ਏ।
ਦਸਵੀਂ ਕਰ ਗਿਆ ਪੁੱਤ ਬਥੇ੍ਹਰਾ
ਪਿਓ ਦਾ ਹੱਥ ਵੰਡਾਵੀਂ ਸ਼ੇਰਾ
ਦੋ ਵਜੇ ਸੀ ਮੁੜਦਾ ਸਕੂਲੋਂ
ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਆਉਂਦਾ ਕਰਕੇ 'ਨ੍ਹੇਰਾ।
ਘਰ-ਘਰ ਇਹੋ ਕਹਾਣੀ ਬੀਬਾ
ਇਹੋ ਈ ਐ ‪#‎ਗੱਗਬਾਣੀ‬ ਬੀਬਾ
ਉਹ ਹੀ ਮਰਜ਼ ਤੇ ਉਹ ਹੀ ਮੰਜਾ
ਉਹ ਹੀ ਲਾਸ਼ ਪੁਰਾਣੀ ਬੀਬਾ।
ਏਦਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਨੇ ਸਾਡੇ
ਏਦਾਂ ਦੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੇ ਸਾਡੇ
ਏਦਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਅਸੀਂ ਪਏ ਹਾਂ ਮੌਜਾਂ ਕਰਦੇ।
ਹੋਰ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਯੋਗਾ ਕਰਦੇ
ਲੰਮੇ-ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਪਏ ਭਰਦੇ
ਲਾਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਨ ਸਿਆਸਤ
ਬਾਦਲ, ਮੋਦੀ, ਸੋਨੀਆ ਵਰਗੇ।
- ਸੁਰਜੀਤ ਗੱਗ